Mahangu Plan you next vacation together with friend and manage travel documents. Create a free travelblog and upload photos and videos. Sum up your travel hightlights in a film. Simplicity that impresses, absolute privacy control and no upload limits.

Trip Eifel Eifel 07/18/2020 - 07/19/2020   Wahlerscheid - Einruhr - Heimbach - Vogelsang - Dreiborn. Pieter Vancaillie (BE) Judith Mahieu (BE)
Belgium Germany

Eifel

Follow

Wahlerscheid - Einruhr - Heimbach - Vogelsang - Dreiborn.

Means of Transport
Car Foot
  • 18Jul 2020

    1 Brugge 07/18/2020 Belgium —

    Bruges, Belgium

    Description

    Redelijk uitgeput na een drukke werkweek passeren 's avonds Stefanie, Gwendolyn en erna Esther nog. We gaan naar Albert Heijn. Mondmaskers! Ik smeer sandwichen en stuutjes. We maken zakken klaar en na een kort tukje smijt ik ze nog in de koffer. Ik ga al vroeg slapen. Judith kijkt nog naar een serie.

    Zaterdag: We zijn wakker iets voor 8 uur zonder wekker. We staan op ons gemak op, gaan tanken en zijn weg. Een leuk vakantiegevoel overvalt ons. We zijn er nog eens tussenuit. Het is mistig tot aan Brussel. We volgen Luik en Eupen. Vlak na de Duitse grens slaan we af.

    Comments

  • 18Jul 2020

    2 Wahlerscheid 07/18/2020 Germany —

    Elsenborn, Monschau, Germany

    Description

    Het is druk op-en neer op de baantjes rond Monschau. De motor grolt. De Wildnis Trail start in Höfen maar we rijden de startplaats al voorbij. Er was geen parking. We gaan door de bossen verder tot aan Wahlerscheid. Er is een kleine parking vlak aan de grens. We denken eraan om van hieruit onze wandeltocht te starten. We zijn nog lui en zien er tegenop als we ons traag klaar maken. Ik vind de autosleutel niet meer. Na even zoeken zien we hem op het dashboard. We vertrekken richting Höfen, de verkeerde kant uit... Ontdekken het snel en maken rechtomkeer. De paden zijn brede grindwegen door het bos en langs velden. Hier en daar staat een jachtpost. Na een eerste stukje stijgen door bos komen we op een open grasveld. We rusten op bankje en eten bananen. Die wegen het zwaarst. Na velden komen we in een leuk, smaller pad langs rotsen in bos. We dalen op een breder pad langs een kapel tot in Erkensruhr. Het dorp is uitgestorven. We zetten ons op een bank aan het oude postgebouw. De zon is fel. Ik zet me in de schaduw naast de historische koets. Na onze tweede pauze volgen we de borden met kattenkoppen en stijgen we de heuvel op aan de overkant van het dorp. Eens boven volgen we de heuvelrug en dalen we geleidelijk tot aan Einruhr. De terrasjes naast het parkje zitten vol langs het Rursee meer. Er vertrekt een toeristische boot. We wandelen naar het einde van het dorp en volgen een macadamweg voor fietsers en wandelaars. Het is zweten op stukken zonder schaduw. Een duik in het mooie meer zou deugd doen. Het is een heel eind langs het water. Na een uitkijkpunt op een samenvloeiing gaan we de hoek om en volgen we de Urft. Judith trapt bijna op een adder. We stijgen door het bos en komen aan de Staumauer Urftsee, een stuwdam. We gaan erover en leggen ons op een glooiende bank en eten opnieuw bananen en chocoladerepen die Judith gekregen had voor haar verjaardag van Siel. We volgen de Urft opnieuw, aan de overkant nu. De zon staat lager en zorgt voor mooie lichtinval op foto's. Na de Paulushofdamm is het gebied minder beschermd en is er recreatie op het water: pedalo's en peddelboarden. We vinden een plaats om naar beneden te gaan en duiken er ook in. Het is heerlijk! Het koude water is enorm verfrissend. Judith moet weer even wennen voor ze er volledig ingaat. Er zitten nog zo'n 6 mensen verspreid naast ons. Er passeert een rubberbootje met elektrische aandrijving. Na een halfuurtje afkoelen gaan we eruit. Het is nog maar een tweetal kilometer tot aan de Schutzhütte Weidenauel. Ons doel dat we op maps gezien hadden niet lang nadat we vertrokken met wandelen. Het is een open, houten driehoek net boven het pad. We eten macaroni pesto en vol-au-vent uit blik. De tent past niet tussen de banken. Als het rond 22 uur schemerdonker wordt zetten we de tent ervoor en gaan erin. Er wordt iets verderop gevierd met luid gezang. Pas na een tijd kruipen we in onze slaapzakken.

    Zondag: De wekker gaat rond 6 uur. Het is leuk dat de matjes een hoofdkussen hebben maar ze zijn iets te fijn om op m'n zij te liggen. We leggen alles uit de tent op de banken en staan op. Er passeert een wandelaar. Hij ziet ons niet. We ruimen de tent, eten een banaan en brood en vertrekken. We volgen brede paden door bos boven de vallei. In Büdenbach steken we de baan over aan een Landalpark. We kronkelen naar beneden op smal padje door het bos en komen aan een dam aan de Rur. Een mevrouw kruipt net in haar auto. Ze zegt dat ze niet weet als de supermarkt open is maar dat we zeker water kunnen krijgen aan de Tankenstelle Aral. Mensen hebben hun tuintjes vlak aan de Rur aangelegd zodat ze aan de rivier kunnen zitten. We komen aan de burcht van Heimbach. Er is een bakkertje open. Judith gaat om melk en twee croissants. We rusten op bankje voor het stadhuis. Het gebouw heeft typische houten balken. Judith gaat om 2 liter water naar het tankstation. We wandelen via de kerk naar de burcht. Hij is open. We nemen een kijken voorbij de twee poorten. Er zijn een restaurant en een kunstruimte. We dalen opnieuw en slaan af aan het huisje van de vriendelijke mevrouw. De Wildnis Trail loopt er omhoog. We volgen hem niet lang en slaan af, steil omhoog tot aan bocht in de weg. Aan de overkant begint een kapellenweg. Judith gaat fors door. Zo snel dat 'k de kapelletjes niet kan tellen. We rusten aan de Mariawald abdij. We nemen een korte ommeweg om het oorlogskerkhof te zien. Het ligt vol veel te jonge Duitsers. We komen op een weg en volgen een pad ernaast tot we opnieuw het bos induiken en geleidelijk dalen. Er kruisen mountainbikers. We komen opnieuw aan de Urft en steken de rivier over via de drukke Victor-Neels voetgangersbrug. We dachten er te rusten maar helaas. Ons steilste stuk van de tocht begint. We stijgen tot aan Vogelsang, een voormalig opleidingscomplex van de elite van de Nazi's. Het is groots. Een rond balkon kijkt uit op de sportvelden, de barakken zijn niet te tellen, het hoofdgebouw is gigantisch en een uitkijktoren overziet alles. Na vele trappen zetten we ons op een bankje aan een boom. Er zijn redelijk wat mensen. Er rijdt een oud, oranje busje van het Rode Kruis rond. We eten zo goed als alle restjes van het koude eten: brood, worst, chips. Na onze langste pauze vervolgen we onze weg, eerst bergaf, dan weer stijgen tot aan Wollseifen, een verlaten dorp. Er is geen bos meer en we wandelen door velden. De zon is fel. We houden een T-shirt op ons hoofd. We zijn kapot als we Dreiborn binnen wandelen. Het dorp is verlaten en waar de supermarkt zou moeten zijn is er een schooltje. We leggen ons en eten ons laatste rantsoen: chocolate cookies. Judith vindt een café. Ze doet haar mondmasker aan en bestelt twee limonades. Onze waterflessen worden bijgevuld met kraantjeswater. We moeten een contactformulier invullen. Als we terug doorgaan steekt Judith haar duim op. Er komt een rode auto uit straat links. Een koppel stopt. Hun huis is op het einde van de straat maar ze brengen ons graag naar Wahlerscheid, 10 km verder, waar de auto staat. Vriendelijke mensen in Dreiborn waar onze anderhalve dagtocht eindigt na 65 km. Ik doe m'n sandalen aan en rijd de grens over.

    Photos & Videos

    Comments

  • 19Jul 2020

    3 Butgenbach 07/19/2020 Belgium —

    Bütgenbach, Belgium

    Description

    We kronkelen door een groen landschap tot in Bütgenbach. Het is nog vroeg, voor 17 uur. We rijden langs het meer. Het is druk. Er zijn veel jeugdkampen. Het staat bovendien vol auto's van mensen die in het water zitten. Aan het dorp is het zo mogelijk nog drukker. Ik vind een baantje, de Burgstraße, die tot aan het meer gaat. We laten de auto in de schaduw en wandelen, nu ja strompelen, over de stuwdam tot aan de overkant. Er liggen oranje boeien om het gebied bij de dam aan te duiden waar er niet gezwommen mag worden. Er zitten grote vissen. We vinden een padje naast waar er enkele mensen in het water zitten. Ik duik erin. Zalig! Judith steekt enkel haar voeten erin. Nadat 'k afgekoeld ben en me weer relax voel, gaan we terug en rijden we verder. We stoppen kort voor een foto aan het Lac de Robertville. Vandaar is het niet ver meer naar Signal de Botrange. Het hoogste punt van België! Er staat een toren en een oud café. Ernaast liggen enkele trappen. Dit is het. Een Brusselaar die hier een staancaravan heeft neemt foto's van ons. Zo, we zijn hier ook eens geweest. Het is 18 uur gepasseerd en we vertrekken alweer naar huis.

    Comments

  • 19Jul 2020

    4 Brugge 07/19/2020 Belgium —

    Bruges, Belgium

    Description

    Via buitenwijken van Verviers komen we op de E40. Het is kalm langs Luik. Blegny is aangeduid. Ik heb nog de mijn bezocht als 'k in de lagere school zat. Het is iets drukker op de ring rond Brussel. In tegenrichting rijden er een pak meer auto's. Veel mensen die terug keren van de kust. Als we West-Vlaanderen binnen rijden regent het kort. Iets na 21 uur rijden we de auto al terug in de garage. Twee streepjes uit de tank. We laten alles in de auto. Opruimen is voor morgen. We waggelen de trap op, nemen een warme douche en eten lasagne. Judith valt in slaap in de zetel. Ik kijk naar komedie over 3 Turkse broers die voor een baby moeten zorgen en drink een Corona biertje.

    Comments